Warme soep, pannenkoeken en de verwarming aan in het midden van de zomer…… Vooral zondag 24 juni was het bar en boos met lage temperaturen, veel wind en regen. Toch startte in Breda een grote groep van zo’n 200 wielerfanaten met ook enkele handbikers voor de sponsortocht tbv de Paragames. Dit om geld op te halen voor de top- en breedtesport voor onze mindervalide medemens. Grote namen uit de sportwereld deden ook mee en vooral Greg Lemond. Hij was de eerste Amerikaan die de Tour de France won en de mondialisering van de wielersport inzette. Ook heb ik mijn eerste paard naar hem vernoemd (ze waren even groot dacht ik). Enfin, in de regen naar het van Coothplein om in te schrijven en gelukkig waren daar veel anderen; ook uit onze gemeente Drimmelen (waaronder een clubje uit Terheijden). Zo’n grote groep geeft toch een kick en met de politie voorop en veel wagens erbij was het net een echt Tourpeleton: we reden over de grote wegen Breda uit en bij de Hartel gingen we even de natuur in. Prompt begon het echt te stortten en zo zoefden we door een nat Terheijden met zware tegenwind naar Zevenbergschen Hoek. Via een stukje Moerdijk onder de A16 door en toen kwamen we op de Zwaluwsedijk die net met grind was bewerkt ivm onderhoud. Het regende nu ook lekke banden en na de Flierstraat en Oude weg (met de oranje rotonde) gingen we Lage Zwaluwe uit richting Drimmelen. Over de Ruilverkavelingsweg die ook was gegrind ….. Aangekomen bij de Korenbeurs in Made waren we echt toe aan een handdoek, warme koffie en nog meer warmte. Ook waren er enthousiaste toeschouwers voor dit spektakel. Helaas was Greg Lemond door 2 lekke banden achterop geraakt, zodat het officiële gedeelte niet doorging. En na ampel beraad ook een gedeelte van de rest van de route, want het was gewoon te slecht. Bijna 50 man had lek gereden, de kou sloeg toe en veilig thuiskomen is ook voor een tocht voor het goede doel wel zo verstandig! Via Den Hout en Teteringen fietsten we weer  veilig naar Breda. En het werd nog leuker toen bij de finish Greg Lemond met mij op de foto ging! Een goed gevoel toen ik doorweekt thuiskwam overheerste. Volgend jaar weer.

Harry Bakker.

De Ride for the ParaGamesBreda is een initiatief van John van Ierland die dit evenement voor de tweede maal organiseerde, met een team enthousiaste vrijwilligers, voor ParaGamesBreda waarmee men de games extra onder de aandacht brengt en geld inzamelt om iedere twee jaar de games mogelijk te maken.
Verschillende (ex)profs reden mee, waaronder drievoudig Tour de France winnaar Greg Lemond die speciaal voor dit evenement uit Amerika over kwam. Lemond verbond zijn naam aan deze editie en heeft de rit op een door Merida beschikbaar gestelde fiets gereden. Deze fiets werd direct na de rit geveild. De opbrengst is geheel ten goede gekomen aan de ParagamesBreda. Andere wielerlegendes die meereden waren o.a: Jan Janssen, Johan van der Velde, René Pijnen, Peter Winnen, Ludo Peeters, Teun van Vliet, Jos van Aert, Paul van Schalen, Wies van Dongen, Corné Heeren en Pierre Raas.

Het startschot werd rond 10.00 uur gegeven aan het van Coothplein door wethouder Bergkamp samen met dhr. Joop van Riethoven. Daarbij gaf de wethouder in een korte, maar pakkende speech aan dat hij groot belang hecht aan evenementen in Breda, sport in het algemeen en sport voor invaliden in het bijzonder. Er is in één peloton gereden onder het motto: ‘Samen uit, samen thuis. Vanwege de barre weersomstandigheden is er tijdens de rit besloten om de wielertocht in te korten, een beslissing waar iedereen zich prima in kom vinden. Door de regen en vele lek gereden banden is er uiteindelijk zo’n 60 van de oorspronkelijke 86 kilometer verreden. Een team verkeersregelaars, verzorgers en mecaniciens heeft er voor gezorgd dat het peloton op een verantwoorde manier de tocht af heeft kunnen leggen.

De renners werden aan de finish verwelkomd door de vrijwilligers en medewerkers van Hotel van Ham, die warme soep, koffie en broodjes voor ze klaar hadden staan. Een prettige en welkome ontvangst waardoor rijders konden bijkomen en herstellen. Ondanks de regen was de sfeer onderweg en na afloop uiterst positief, John van Ierland kreeg de complimenten en werd van alle kanten bedankt voor het organiseren van dit mooie initiatief. Dit moment werd door voorzitter Sjaak
Duine gegrepen om John – initiator van de ParagamesBreda – in het zonnetje te zetten en hartelijk te bedanken voor zijn inzet en pionierschap. John heeft als dank voor al zijn werk een passend afscheidscadeau ontvangen.

Voorzitter Sjaak Duine heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om de plannen van ParagamesBreda met wethouder Bergkamp te delen. De heren gaan dit najaar rond de tafel om hier inhoudelijk verder op in te gaan. Tot slot complimenten aan de vele vrijwilligers, Hotel van Ham en Hotel De Korenbeurs die deze dag mogelijk hebben gemaakt.

ParaGamesBreda is het grootste sportevenement van Europa voor mensen met een lichamelijke handicap. De organisatie biedt clinics aan waarmee mensen worden aangezet te gaan bewegen en/of te sporten, doch het zwaartepunt ligt bij de topsport én breedtesport. Om de doelgroep beter te faciliteren, te voorzien in sport en beweging, wordt er een toertocht voor dit goede doel georganiseerd.

Op zondag 24 juni is het zover, de start is om 10.00 uur op het Van Coothplein te Breda. Het motto van de tocht is: ‘Samen uit, samen thuis.’ Er wordt als één peloton gereden met verkeersregelaars en een heuse reclamekaravaan. Verschillende (ex)profs zijn aanwezig om mee te rijden, een van hen is drievoudig Tour de France winnaar Greg LeMond die speciaal uit Amerika overkomt om het evenement voor de gehandicapte sporter te steunen.

De kosten bedragen € 30,- per deelnemer. (Hiervoor krijgt u een goed gevulde goodybag waarin een mooi nieuw wielerboek, complete waarde is om en nabij de € 35,-)

Ride for de ParaGamesBreda editie 1 (foto: Henk Theuns)

Ride for de ParaGamesBreda editie 1 (foto: Henk Theuns)

Ride for de ParaGamesBreda editie 1 (foto: Henk Theuns)

Het jaar valt en in deze laatste dagen denken we aan 2011 terug; een jaar waarin de vierde editie vanParaGamesBreda werd voltooid.

Een sportevenement dat weer groter was dan de editie van 2009. Eén die voort mocht gaan meteen internationale erkenning, met nieuwe sporten en met een duidelijke verbreding naar scholen,maar ook één die aanzet tot verandering in de organisatie. Het jaar 2011 heeft ons mooie sport,saamhorigheid, integratie, groei, emotie, hang naar duurzaamheid, uitdagingen en een zoektochtnaar oplossingen gebracht.

Het jaar 2011 heeft ParaGamesBreda op meer kaarten gezet, heeft de games groots gemaakt eneen druk meegegeven om dat te behouden. Het jaar 2011 heeft ons vooral kennis gebracht die weabsoluut positief gaan uitnutten.

Voor al die giften, door mee te denken, mee te helpen en mee te sporten, wil het bestuur u dankenen wenst zichzelf – voor het komende jaar – een dergelijke grootse, mooie, enthousiaste en warmeinzet van al die mensen die een steen(tje) hebben bijgedragen. Voorts wensen we u een warme decembermaand toe en een vertrouwensvol en sportief 2012 waarin u ‘hoop‘ kunt omzettenin ‘daadwerkelijk’.

John van Ierland

Voorzitter Stichting ParaGamesBreda!

Zit alles goed vast?

Ik zie Peter Waalboer met zijn mams (Peter is geblesseerd en heeft zich terug moeten trekken, heel jammer), Tim de Vries, uiteraard Ruud en Peter, Leonie, Sjoerd en een paar jeugdroeiers van RV Breda, echt tof!
Ik probeer me af te sluiten en me te concentreren op hetgeen wat komen gaat. Ik zie overal foto- en filmcamera’s en probeer die te negeren. Paul komt naar me toe en spreekt me bemoedigend toe. Tof van hem al kan ik later niet meer exact terughalen wat hij heeft gezegd. Tijd voor inroeien is er niet want we moeten vrij snel gereed gaan zitten voor de start.

Peptalk van Paul, top!

We zitten klaar, de speaker maant om stilte in de zaal en een paar seconden later gaat het startsein, we zijn weg! Ik zet hem keihard in en ga weg op 1.56, veel te snel maar wil even goed op dreef zijn. Ik laat mezelf terugzakken naar 2.05/ave 500mt en wil dit proberen vol te houden. Ik merk dat ik de weerstand toch iets te hoog heb gezet, maar het is nu niet anders, ik kan hier nu niets meer aan doen. Roeien, dat moet nu gebeuren en hard, kei-hard! Ik voel me best goed tijdens de race en zit er veel anders in dan vorig jaar. Toen zat ik er op 700 meter te gaan al bijna doorheen, nu gaat het een stuk beter. Op de 500 meter denk ik niet, “jeetje nu nog 500 meter”, maar “goh, ik zit al op de helft, dus nu doorgaan” en dat doet me goed.

"Trots gaan zitten" roept Paul

Ik hoor diverse keren mijn naam keihard roepen, wat de speaker allemaal verteld krijg ik totaal niet mee. Helaas zak ik wel iets terug, de vermoeidheid gaat ook meespelen. Nog 300 meter te gaan en ik heb mijn ademhaling goed onder controle, bij het uitademen ga ik weer zitten kwijlen, oeps……..sorry publiek, kan er niets aan doen en vind het ook niet zo boeiend, ik moet blijven knallen! Ik zie op mijn metertje dat Esther ca 40 meter achter mij ligt dus ik moet door blijven roeien, en keihard ook. Ik ga de laatste 100 meter in en knal nog even zo goed als mogelijk door. Paul roept nog even: “trots zitten” , ik reageer direct door rechtop te zitten, borst vooruit, waarna ik hoor: “zo ja” en ik trek nog even door………….IK BEN ER!!! Jippie, ik heb het gehaald, ben 1e geworden, Nederlands Kampioen……………..ik maak, voor zover als dat kan, een kort vreugdedansje op de ergometer, juig met mijn gebalde vuisten in de lucht en sluit even mijn ogen om nu bij te komen. Mijn borst doet zeer, ik heb een bloedsmaak in mijn mond en ik moet enorm hoesten. Dorst…….even drinken en ik feliciteer ook Esther met haar geweldige resultaat!

Felicities voor elkaar!

Ik ben op een tijd uitgekomen van 4.19.8, een mooie tijd, net onder de Paralympische limiet dus dat is ok. De tijd is een beetje dubbel, aan de ene kant ben ik dit tevreden, zelfs 13 seconden sneller dan vorig jaar en met een slechte voorbereiding door mijn blessure mag ik zelfs niet ontevreden zijn, maar een klein stemmetje zegt toch dat het wel nog iets sneller had gekund. Maar dat ga ik laten zien, let maar op! Deze tijd gaat nog sneller worden, maar nu ga ik genieten…………..Nederlands Kampioen, jippie!!!

Merijn Soeters interviewt de drie TA roeiers van de Paralympische Talentengroep om beurten. Eerst is Tycho aan het woord, bezweet en nog op adem komend staat hij Merijn te woord. Geeft mij mooi de gelegenheid om ook Esther uitgebreid te feliciteren. We zijn concullega’s maar gunnen het elkaar ook zo. Fijn om zo’n team te hebben. Ook feliciteer ik Henk met zijn mooie resultaat. Het was voor Henk de eerste keer om in de TA klasse uit te komen dus heeft hij nu een mooie referentie van zichzelf.

Interview door Merijn Soeters

Ik word geroepen door Merijn die een paar vragen voor mij heeft. Hoe ik me voel en hoe het ging. Wat mijn volgende doel is en hoe het is in het team. Ik antwoord enthousiast, Merijn weet exact wat hij moet vragen dus is het eenvoudig om te goed te anticiperen op zijn vragen. Merijn is in opdracht van de KNRB een film aan het maken betreffende het aangepaste roeien, dus dit zal een onderdeel daarvan worden. Afgelopen dinsdag heeft zijn cameraman ook bij de ergometer training gefilmd. Het roeien in de boot is al eerder opgenomen.

Het verdiende blik!

Nu de prijsuitreiking, het gaat allemaal achter elkaar door! Eerst wordt ik gefeliciteerd door Ruud, vervolgens door Peter. Dan krijg ik van Nereus het blik om mijn nek, wow………daar is ie weer! Ik ben blij, heel erg blij. Ik zal er best tegenop, maar heb een goede race gedaan, de opbouw was goed, heb er toch weer veel van geleerd zodat ik dit in een volgende race kan toepassen dus geweldig! Ik blijf nog even lekker op deze overwinningswolk zweven……….

Nederlands Kampioen Indoor Roeien!!!

“Bewonderenswaardig hoe jij dit unieke resultaat behaalt hebt na het ongeluk. Een prestatie van wereldformaat.” (Pieter de Kruif, wethouder sport)

Nadat de wethouder klaar was met zijn verhaal kwam de burgemeester Jan van Bergen aan het woord. Ik vond het een hele eer dat zelfs de burgemeester erbij aanwezig was.De burgemeester vertelde dat in 1994 de erepenning in het leven is geroepen. In de voorbije 17 jaar hebben er tot vandaag maar 2 een erepenning gekregen, Carl Verheijen en nog iemand (sorry ben zijn naam vergeten). Gisterenavond was het raad van bestuur informeel bij elkaar en hebben zij unaniem gestemd dat ik de erepenning krijg. Vanaf vandaag ben ik er als 3e persoon bijgekomen!Ik was er best door overvallen en had dit niet aan zien komen. Maar ik kan niet anders zeggen dan dat ik heel trots ben dat ik een erepenning van de gemeente Woudenberg heb gekregen.

Overhandiging erepenning

” Bewonderenswaardig hoe jij dit unieke resultaat behaalt hebt na het ongeluk. Een presentatie van wereldformaat.” “Wij zijn buitengewoon trots dat jij onze inwoonster bent. Met je prestaties zet je niet alleen Nederland, maar ook Woudenberg op de kaart”, aldus Van Bergen. “Met deze erepenning wil de gemeente jou op een passende manier eren.” (Jan van Bergen, burgemeester)

Na de overhandiging van de erepenning kreeg ik van de wethouder, namens het gemeentebestuur, een mooi ingelijste foto, een waardecheque en een prachtige bos bloemen.

Na afloop heb ik nog wat nagepraat met de burgemeester en wethouder.Vervolgens een interview met een mevrouw van de Woudenbergse krant en een meneer van het AD. Sinds ik Wereldkampioen ben heb ik ineens veel interviews moeten geven! Het was een leuk gesprek. Na afloop vroeg de mevrouw van de Woudenbergse krant of ik in maart jarig was. Ja. Bleek ze astrologe te zijn en had ze het idee dat ik een echte ram was. Haha nou dat klopt dat ik een echte ram ben! Wel bijzonder dat sommige mensen gelijk zien welk sterrenbeeld je hebt.

Gemeente Woudenberg, burgemeester Jan van Bergen en wethouder sport Pieter de Kruif, Frank Knoppers en iedereen die ik vergeten ben, ontzettend bedankt voor deze huldiging! Ik heb genoten en ben erg trots op de erepenning.

[Bron: http://www.ilsevandeburgwal.nl/]

Vanaf 19.30 uur bent u van harte welkom, toegang is gratis, de start van het programma is om 20.00 uur.

Deze uitreiking zal plaatsvinden op de nieuwe locatie: gebouw T: Wilheleminaveld 96 te Bergen op Zoom.

De commissie heeft dit jaar gekozen voor een vernieuwde aanpak. Dat zal geuit worden in een flitsende aanpak, jeugdig en snel.

Wij hopen u allemaal te mogen begroeten op deze avond en Agmaja te steunen in haar strijd om de titel te behalen.

(Link: http://www.sportverkiezingenboz.nl/genomineerden-2011.html)

The Dome
Wow. Indrukwekkend. Speciaal.The Dome is een grote arena waar in het midden de badmintonvelden liggen. Waar 7500 man op de tribune kan zitten. Waar het aan de boven zijde gewoon open is. Waar dus gewoon wind waait. Waar overal beveiliging is. Waar de badmintonvelden aangebracht zijn met verftape. Het is gewoon super gaaf!

The Dome

The Dome

Nadat we de eerste indrukken verwerkt hadden konden we gaan trainen. Inge had problemen met haar stoel, een lekke band. De reserveband had ze op haar kamer, waardoor ze niet kon spelen. Marcel moest samen met zijn herendubbelpartner, Daniel Chan uit HongKong, oefenen omdat ze voor het eerst samen spelen. Ik werd gekoppeld voor de training aan een Guatemalteek. Een leuke vrolijke jongen, dus dat was vooral heel gezellig om samen te trainen.Uiteraard hebben we ook even gekeken naar onze concurrentie. Het ziet er naar uit dat het allemaal heel spannend gaat worden.

Mijn trainingspartner

Om een uur of vier vertrokken we weer naar het hotel. Onderweg een super gave mini cooper gezien. Helemaal in stijl van de klederdracht in Guatemala. Ook kwamen we weer bussen tegen die overvol zaten en de bus helemaal roestig is. Na het avondeten nog even wat gedronken samen met de Fransen. Om half tien/ tien uur kon ik mijn ogen niet meer open houden en was het bedtijd. Het programma van vandaag is trainen en de openingsceremonie. Morgenochtend gaan voor ons dan de wedstrijden starten. De staanders begi nnen wel al vandaag.

21 november 2011 – 9.49 uur
Inmiddels is het alweer 21 november 2011. Plaatselijke tijd is nu 9.49 uur.

Vanochtend om 6 uur waren we alweer wakker. Na een heerlijk ontbijt ben ik nu bezig mijn site te updaten Inmiddels zijn alle spelers gearriveerd. Gisterenavond kwamen de Engelsen en Turken nog aan. Vanochtend de Israeliers. De Israeliers worden dag en nacht bewaakt, dat is wel bijzonder om te zien.In de bijlage een aantal foto’s om een indruk te krijgen van Guatemala. Om half twaalf gaan we naar de sporthal om te trainen. Gisteren speelden we in een tijdelijke, niet rolstoel toegankelijke zaal (zie foto’s), vandaag gaan we naar de juiste sporthal. Ben benieuwd hoe deze eruit ziet. De reis naar de sporthal is anderhalf uur, het schijnt ontzettend druk te zijn op de weg. Vandaag worden er nog een aantal deelnemers geclassificeerd, waarna vanavond de loting plaats zal vinden. Spannend! Morgen gaat het toernooi echt beginnen! Verder is het erg gezellig met alle spelers en vermaak ik me prima.

Vlag van Guatemala

Trainingshal eerst dag

Trainingshal eerst dag

Trainingshal eerst dag

Trainingshal eerst dag

Trainingshal eerst dag

Trainingshal eerst dag

Praatje maken

Onze begeleider

Onze bus

Zomaar een plaatje

Ilse

Zomaar een plaatje

Een oud stelletje

21 november – 9.14 uur
Hierbij een filmpje van de eerste dagen.
http://www.youtube.com/watch?v=qEq5r_WzFWs&feature=feedu

20 november
Wat een dag vandaag! Om vijf uur was ik wakker, Marcel en Hans ook. Op onze gegevens stond dat we van 6 tot 8 uur konden ontbijten. Bleek dat het vandaag pas om 8 uur kon! Na het ontbijt zijn we naar de sporthal gegaan. In een grote gare knalgroene bus die te vol zat zijn we naar de sporthal gegaan. Onderweg naar de sporthal veel kunnen zien qua woningen, maar ook qua mensen dat op straat rondloopt. Grote wagens met laadbakken, in die laadbakken zitten gewoon mensen.De andere kant is wel dat er veel politie en militairen op straat lopen met hele grote geweren. Aan de ene kant een naar idee, maar aan de andere kant ook een veilig gevoel. Tot nu toe voel ik me ook heel veilig hier.

In de sporthal aangekomen bleek het een zaal te zijn met op de begane grond 4 velden en bovenin 2 velden. Het was een soort arena waar wij rollers totaal niet uit de voeten kunnen. Gelukkig kan ik om dit soort situaties goed lachen, misschien scheelt het ook dat we vaker een verre reis maken. Maar anderen konden er wat minder om lachen. Na een tijd bleek dat dit alleen voor de training is en straks (hopelijk morgen) kunnen we naar de juiste sporthal. Ik merk niks van de hoogte qua ademhaling, daar en tegen merk ik het wel enorm aan de shuttles. De shuttles gaan ontzettend snel. Een rustige slag gaat al uit! Dat gaat nog heel spannend worden. Inmiddels is het half vier en hebben we net gelunched. Nu lekker relaxen en vanavond op tijd naar bed.

19 november
16 en 17 november hadden Hans en ik de tijd om de spullen in te pakken voor ons vertrek naar Guatemala. Ondanks dat het twee dagen waren hadden we toch echt onze tijd nodig om alles op tijd gereed te hebben. 17 november ‘s avond zat ons huis vol met vrienden en familie om gezellig te komen eten. Dit was zeer geslaagd!

Na een goede, maar wel te korte nacht ging onze wekker om 4.00 uur. Rond 5.00 uur vertrokken we naar Schiphol. Jos (mijn vader) en Manon kwamen ons ophalen. Na een kop koffie met zijn allen te hebben gedronken was het tijd voor afscheid en moesten wij inchecken. Het begon goed. Het reisbureau had op Hans zijn esta formulier een verkeerd paspoortnummer ingevuld. Dit moesten we dus nog even snel ergens opnieuw gaan invullen. De douane ging voorspoedig. Voor we het wisten vertrok ons vliegtuig naar Houston.
De reis naar Houston ging voorspoedig. Eenmaal uit het vliegtuig bij de douane bleek dat Hans zijn telefoon vergeten was mee te nemen uit het vliegtuig. Gelukkig is deze uiteindelijk door de bemanning terug gevonden. Het vijf uur wachten viel mee en voor we het wisten konden we door naar Guatemala.

In Guatemala aangekomen bleek dat we nog even op ons vervoer moesten wachten. Lees 1 ,5 uur. Vervolgens was ons hotel niet gereserveerd. Onze bondscoach was vergeten dat we terug in de tijd gingen en dat we dus de 18e aan kwamen ipv de 19e. Gelukkig was er in het andere spelershotel nog ruimte en konden we daar heen. Half een waren we op de plaats van bestemming.
Na een heerlijk ontbijt in het hotel gingen we om 12 uur naar ons hotel toe. Dit is een erg mooi hotel, met daaronder een grote shoppingmall. Gelijk zijn we daar even wezen kijken, omdat onze kamers nog niet schoon waren. In die mall bleek, wat me al eerder was opgevallen, dat ze geen mensen met rode haren kennen. Ik wordt behoorlijk aangestaard en er worden veel complimenten over gegeven. Verder niet veel gedaan en op tijd naar bed gegaan.

16 november 2011
Nog een paar dagen dan is het zo ver… Het WK in Guatemala
Afgelopen maanden zijn erg druk geweest. Ik ben trots op mezelf dat ik dit heb kunnen volhouden, met grote dank aan het thuisfront. Elk weekend en elke avond stond in het teken van het WK.Naast het plezier dat ik in het sporten heb, is deze periode voor mij toch ook erg goed geweest. Voor het eerst sinds jaren zijn mijn benen en rug echt maanden stabiel gebleven. Of dat door het sporten of de adrenaline komt zullen we zien aan de reactie na het WK.

Ik probeer in Guatememala regelmatig een nieuwsbrief te versturen en mijn website bij te houden, dit is natuurlijk wel een beetje afhankelijk van het internet in het hotel.

De vlucht
Vertrektijd: Vrijdag 18 november vertrekken we met Continental Airlines CO59 om 10.00 uur vanaf Schiphol.Aankomsttijd: Vrijdag 2 december op Schiphol om 8.15 uur met vluchtnummer CO58Dus heb je vrijdag 2 december niks te doen, dan ben je van harte welkom op Schiphol!

Hotel
We zitten in Guatemala in hotel Grand Tikal Futura, kijk voor meer informatie op http://www.grandtikalfutura.com.gt/.

RSL Kleding
RSL Nederland sponsort Marcel en mij al voor kleding en rackets. Voor het eerst sponsort RSL Nederland de Nederlandse delegatie naar een WK. Het team wordt voorzien van kleding zodat we allemaal herkenbaar zijn in dezelfde kleding.

Conditietest
Afgelopen maandag, 14 november, heb ik voor de 2e keer een conditietest gedaan. De eerste was 10 oktober en was goed. De 2e vond dus 14 november plaats. Zeker door de hoogtetraining merk ik dat ik conditioneel met grote sprongen vooruit ben gegaan. De test is op een fiets, met hartslagmeter en een zuurstofkap op. Gevoelsmatig is het heel raar om in zo’n kap te blazen. De eerste minuten is het ook erg lastig om je ademhaling goed te krijgen. Daarna gaat het wel goed, totdat het moment van verzuring op treedt. Helemaal kapot ga je dan. Maar goed, uit de 2e test bleek ook dat ik met sprongen vooruit ben gegaan!

Programma afgelopen weken
Het programma van de afgelopen weken zag er als volgt uit:

Maandag 24 oktober
Om kwart over zes gaat de wekker helaas weer. De laatste tijd heb ik enige problemen om mijn bed uit te komen. Oefeningen doen, ontbijten, Quinta uilaten en op naar het werk. Van half 9 tot vijf uur werk ik bij de Vermaat Groep in IJsselstein. Meestal wordt het vijf uur wat later door de drukte op het werk.Na het werk vertrek ik naar de fysio, waar ik zo’n anderhalf uur tot twee uur gebeuld wordt. Vervolgens ga ik naar Lienden toe waar ik bij sportschool Julien een uur in een hoogtecabine zit. Hier fiets ik een uur (afhankelijk van de staat van mijn benen) op 2500 meter hoogte. Je lichaam krijgt niet genoeg zuurstof binnen, waardoor je lichaam rode bloedlichaampjes gaat aanmaken. In Guatemala zitten we op 1400 meter hoogte, waardoor ik in principe weinig moeite zal hebben op deze hoogte door de hoogtetraining. Rond een uur of half elf ben ik weer thuis en is het bedtijd.

Dinsdag 25 oktober
Het hele programma van opstaan tot werken herhaald zich deze dag ook weer. Na het werk vertrek ik naar Almere. Daar eet ik snel even bij mijn mixpartner Marcel Smouter, waarna we naar de training gaan. In Almere speel ik bij BC Arcade, hier speelt naast mijn mixpartner ook mijn dubbelpartner, Inge Bakker. Van half acht tot half tien is er training. Rond half elf/elf uur ben ik thuis. Nog een rondje met Quinta wandelen en dan is het weer bedtijd.

Woensdag 26 oktober
Het hele programma van opstaan tot werken herhaald zich deze dag ook weer. Na het werk ga ik naar de fysio waar ik weer flink aan de bak moet met oefeningen om de stabiliteit en kracht te verbeteren in mijn been. Daarna is er van 20.00 tot 22.00 uur een extra badmintontraining in Almere. Hier kregen we een op een training. Hier heb ik echt profijt van gehad.Tegen elf uur/half twaalf ben ik thuis, waardoor er weinig tijd voor mezelf is.

Donderdag 27 oktober
Het hele programma van opstaan tot werken herhaald zich deze dag ook weer.Deze avond heb ik altijd een beetje rust. Ik kan eindelijk thuis eten. Om kwart over zeven vertrek ik naar Lienden voor de hoogtetraining en rond half elf ben ik weer thuis.

Vrijdag 28 oktober
Het hele programma van opstaan tot werken herhaald zich deze dag ook weer. ‘s Avonds krachttraining in sportschool Bodyflash in Woudenberg en daarna lekker op de bank hangen.

Zaterdag 29 oktober
Toernooi in Brunssum inclusief overnachting. Normaal start ik deze dag met krachttraining om negen uur en heb ik om half elf hoogtetraining. Daarna ga ik meestal een uurtje liggen om een beetje bij te tanken.

Zondag 30 oktober
Toernooi in Brunssum. Normaal heb ik deze dag 3 uur selectietraining of ga ik nog een keer naar de krachttraining.

[Bron: http://www.ilsevandeburgwal.nl]

‘Dressuur wedstrijd Aangepast Sporten

Normaal gesproken ben ik actief als dressuurjurylid op nationaal niveau en het leek mij een goed idee om ook eens de steward zijde van een dressuur wedstrijd Aangepast Sporten te zien. Ik wist niet precies wat de functie van steward inhield buiten de reglementen die ik had gelezen als voorbereiding. Ik kan jullie verzekeren dat het een zeer leerzame en plezierige ervaring was. De belangstelling voor deze wedstrijd was erg groot en niet alleen omdat het relatief goedkoop was. Een andere reden voor ruiters om deel te nemen was dat het voor de landenteams een gelegenheid was zich te kwalificeren voor de Paralympics die in 2012 in Londen worden gehouden.
Het was voor mij een hele drukke week gevuld met veel paardenevenementen. In het weekend voorafgaand had ik gejureerd in Laag Soeren en Liempde en op de dinsdag, woensdag en donderdag had ik al gejureerd op de nationale subtopwedstrijd in Geldrop. Ik ben direct na de laatste rubriek en prijsuitreiking in Geldrop vertrokken naar Breda. Mijn vrouw heeft mij dus die week niet veel gezien. Maar zij steunt mij enorm bij het uitoefenen van mijn hippische hobby taken die ik erg graag doe en die natuurlijk meestal in het weekend plaatsvinden.
De dressuurwedstrijd werd verreden op de hippische accommodatie Overbos in Prinsenbeek. Eigenaren familie Renne, de vele vrijwilligers en wedstrijdleider Theo de Vries hadden alle moeite gedaan om het de ruiters en officials zoveel mogelijk naar de zin te maken. Ook bij de voorbereiding van de wedstrijdhal, de buitenterreinen en de stallentent was veel werk verzet om een zo goed mogelijke wedstrijd neer te kunnen zetten. Geen moeite was hun te veel om aan verzoeken voor kleine aanpassingen te voldoen. En het is heel goed gelukt, het zag er allemaal prima uit. Alleen aan de vele regen in dat lange weekend kon de organisatie natuurlijk niets doen. Het was opmerkelijk dat niemand daar veel problemen mee had en er werd dan ook niet te veel over geklaagd, maar meer humoristisch benaderd. Het heeft nogal wat voeten in aarde om voor circa 80 combinaties uit alle delen van de wereld (11 landen) met verschillende soorten beperking de zaken goed voor te bereiden. Denk maar eens aan stalling, parkeren, hotel, lunches en aanpassing in het geval van een bijzondere beperking etc. De kosten voor de ruiters zijn bij dit evenement bijzonder laag in tegenstelling tot andere internationale dressuurevenementen. Het kostte per combinatie slechts 25,- euro om deel te nemen, inclusief de kosten voor stalling en het hotel. Dus je begrijpt dat er geen prijzengeld kon worden uitgekeerd. Een prachtig initiatief.

Uitleg van wat principes in de dressuur aangepast sporten:
Misschien is het goed om een kleine uitleg te geven van de principes van de dressuur aangepast sporten. Er wordt over de hele wereld gereden in 5 handicap klassen (Grades). Te weten klasse (Grade) 1a, 1b, 2, 3 en 4. In Grade 1a hebben de ruiters en amazones met de zwaarste beperking en de dressuurproef bestaat alleen uit stap. In de hoogste Grade 4 hebben de ruiters en amazones de lichtste lichamelijke beperking en worden de drie gangen gevraagd. Dit is te vergelijken met het Z1 niveau van de breedtesport. De te verrijden proeven blijven verschillende jaren ongewijzigd. Alleen in de kür op muziek kan men wat meer variatie inbrengen en de moeilijkheidgraad tot in zekere mate verhogen. Dit staat heel goed omschreven in de reglementen.
In welke Grade je uitkomt wordt bepaald door onafhankelijke classificeerders die niets met de beoordeling van de proeven te maken hebben, maar alleen kijken naar de mate waarin iemand is verhindert in zijn beweging of anderszins lichamelijk is beperkt. Het moet wel allemaal meetbaar zijn zodat het in tabellen kan worden ingedeeld. Dat resulteert dan in een uitgifte van een officiële FEI kaart waarop dan staat vermeld in welke Grade je bent ingedeeld en wat voor hulpmiddelen je mag gebruiken. De juryleden beoordelen de proeven en kijken niet naar de beperking.
Promoveren na een goede prestatie naar een hogere klasse zoals wij dat zien in de reguliere dressuursport is niet mogelijk omdat de ruiters en amazones zijn ingedeeld op basis van hun beperking en niet op basis van prestaties behaald in het verleden. Soms is het moeilijk te zien hoe en waar iemand beperkt is, maar ik kan jullie verzekeren dat er erg streng naar wordt gekeken. En dat die classificatie ook kan wijzigen als de beperking lichter of zwaarder wordt de tijd. Daarom zijn op dit soort wedstrijden ook altijd classificeerders aanwezig om dit op te volgen met nieuwe of al geclassificeerde ruiters. Vergeet niet dat dit volwaardige atleten zijn die met elkaar in sterke competitie gaan zoals in de reguliere dressuursport.
Eén van de zaken bijvoorbeeld waar wij als Stewards op moeten letten is dat de trainers van de combinaties in Grade 1a, 1b, en 2 de mogelijkheid hebben om de paarden van de deelnemende combinaties in deze Grades los te werken. Maar dat mag niet meer dan 20 minuten per dag en niet langer dan 15 minuten alvorens de proef begint met de eigen ruiter. Dit vraagt een goede administratie. We werken met een standaard tijd en klokken die iedere ochtend met elkaar worden vergeleken. Dit wordt wel gekscherend de Showtime genoemd.
Het losrijden wordt onder toezicht uitgevoerd op het losrijterrein en als de combinatie nog 10 minuten tijd heeft voordat hij de ring in moet om de proef af te leggen wordt de combinatie door de steward gevraagd om naar de zogenaamde 10 minuten ring te komen. Van hieruit geeft de steward weer het sein dat de ruiter naar de hoofdring mag. Dit alles om de wedstrijd zo soepel en eerlijk mogelijk te laten verlopen.

Donderdag 6 oktober
Dit is de eerste dag van de wedstrijd. Alle combinaties moeten aanwezig zijn voor de veterinaire keuring van de paarden. Hierna mogen de paarden niet meer van het terrein af en bevindenzich tot het einde van de wedstrijd onder toezicht van de Stewards. Het terrein werd ook gedurende de nacht bewaakt door een beveiligingsbedrijf met honden. Er werd niets aan het toeval overgelaten. Diezelfde middag werd een vergadering belegd waar het hoofd van de jury Hanneke Gerritsen (NL), de afgevaardigde van de FEI, Technical Delegate Chris Porterfield (GB) en Chief Steward Julia Whatley (GB) aan de chefs d’equipe uitlegden hoe de regels van het FEI reglement worden toegepast op deze FEI CPDEI3* wedstrijd. Tijdens deze vergadering kunnen de chefs d’equipe vragen stellen over de wedstrijd. De reglementen voor aangepaste dressuur zijn namelijk zeer uitgebreid en gedetailleerd om eenieder een zo eerlijke en gelijk mogelijke kans te geven waarbij de veiligheid en natuurlijk ook het welzijn van de paarden de hoogste prioriteit hebben. Over de hele wereld wordt hetzelfde reglement gebruikt, er zijn geen plaatselijke (nationale) uitzonderingen. Dat zou trouwens in de reguliere dressuursport ook handig zijn.
Het team van stewards dat alle dagen samenwerkt en toezicht houdt op naleving van de regels bestond naast Julia Whatley uit Thea Vermunt, Jacqueline de Jong en mijzelf. We zijn na de briefing van de landenteams samen gaan zitten om de rollen voor de volgende dag te verdelen en om door te nemen waar op gelet moet worden. Samen met de juryleden hebben wij lekker gegeten en we zijn op tijd naar bed gegaan. De volgende ochtend moest ik om 5 uur uit bed om op tijd op het wedstrijdterrein te zijn.

Vrijdag 7 oktober
Vandaag wordt het echt serieus en begint de wedstrijd om 8 uur met de Grade 4 combinaties. Ik was al om 6 uur op het terrein om toezicht te houden op het losrijden. De ringletters en afstanden tussen de letters worden nogmaals door ons gecontroleerd en gemeten na het gladmaken van de manegebaan. Ook wordt gecontroleerd of ieder paard bij het verlaten van de staltent wel zijn combinatie nummer draagt ter identificatie. En op deze vroege ochtend waren er natuurlijk verschillende die dat vergeten waren. En dan krijg je als antwoord ‘sorry maar niet aan gedacht!’ En ‘Is het goed als ik het de volgende keer doe?’ Maar dat kan natuurlijk niet en dan zit er voor de betrokkenen niets anders op dan terug naar stal en de nummers aan het halster of hoofdstel te bevestigen. Verschillende ruiters en begeleiders maken gebruik van de gelegenheid om de binnenmanege waar de wedstrijd word gehouden te verkennen. Het was trouwens erg nat. Het regende en onweerde behoorlijk die ochtend. De stroom in de stallentent was zelfs even uitgevallen door een blikseminslag in de buurt. Ik was erg blij met mijn jas, hoed en waterdichte schoenen. Gelukkig werd het gedurende dag wat droger met alleen nog maar buien. Ook bij het betreden van de losrijbaan werd iedere keer de kaart met de handicap opgave gecontroleerd met de ruiter erbij zodat het goed kan worden vergeleken. Want je kunt dat natuurlijk niet allemaal onthouden. Dat kunnen bijvoorbeeld lussen zijn in de teugel, 2 zwepen, een bandje om de beugel aan de singel of zelfs de ruiter of amazone aan het zadel vast te maken. Maar dan moeten die bandjes wel los kunnen komen bij een onverhoopte val. Hier word zeer strikt de hand aan gehouden omdat dit belangrijk is voor een eerlijke competitie en veiligheid. Toen de wedstrijd om 8.00 uur begon ben ik naar binnen gegaan en ben verantwoordelijk geweest voor het goede verloop in de rijbaan. Dat betekent natuurlijk dat je er niet alleen op let dat de combinatie samen met de collega buiten (via portofoon) klaar staat om op tijd te beginnen. Vooral belangrijk is de procedure als de combinatie klaar is met zijn proef. Dan is het de taak van de steward om te controleren of de neusriem niet te strak heeft gezeten en of het juiste toegestane bit is gebruikt. Tevens controleer je of er geen beschadiging op de buik van het paard is als er per ongeluk iets teveel sporen is gebruikt. Dit is belangrijk is voor het welzijn van het paard. Gelukkig hebben we op geen van de dagen iets vervelends aangetroffen. Als dat wel het geval was geweest had ik de Chief Steward moeten oproepen voor nader overleg.
Nadat Grade 4 klaar was ben ik weer naar buiten gegaan om het van de inmiddels aardig natte collega over te nemen. De wedstrijd is nagenoeg zonder pauzes de gehele dag doorgegaan tot 20.00 uur. We waren wel wat moe en hadden zin om naar het hotel te gaan na deze dag zonder incidenten. Wij hoopten tevergeefs op een droge nacht zodat de buitenbaan kon opdrogen. Na de gezellige gezamenlijke maaltijd met de juryleden en classifiers weer vroeg naar bed om 22.00 uur. Morgen om 4.45 uur op. Je doet veel voor je hobby!

Zaterdag 8 oktober
Na een gemist ontbijt omdat het hotel zo vroeg natuurlijk geen ontbijt klaar had, op naar het wedstrijdterrein. Er was tussen 6.00 uur en 7.00 uur uur losrijmogelijkheid omdat de wedstrijd al om 7.30 begint. Het is gelukkig iets minder regenachtig maar dat heeft niemand kunnen verlokken om al om 6.00 te rijbaan te verkennen of los te rijden. Maar ja, de gelegenheid was er, dus je moet er zijn om zowel binnen als buiten toezicht te houden. Dus dan maar samen met Julia een kop koffie gedronken en een broodje in de kantine gegeten als een verlaat ontbijt. Om 7.00 uur meldt de eerste combinatie zich om los te rijden. Het losrijterrein heeft weer aardig last heeft gehad van regen die de afgelopen nacht is gevallen. De hele oppervlakte bestaat meer uit water dan droge grond. Maar de ruiters en trainers blijven er goedgehumeurd onder. We controleren weer de handicap kaarten en kijken naar de optoming. Het is wel prettig dat we als stewards elkaar om de twee rubrieken afwisselen tussen de binnenwedstrijd en de buiten loswerkbaan. Dat geeft de kans om wat op te drogen en je kunt dan van de proeven die binnen verreden worden genieten. Nederland doet het trouwens heel erg goed en gaat met veel van de prijzen naar huis. Om circa 15.00 uur gaat het zo hard regenen dat we besluiten dat iedere keer drie ruiters mogen losrijden op het vrije gedeelte in de binnenbaan terwijl de wedstrijd normaal door gaat. Na een uur is dat niet meer nodig. Dat wordt uiteraard zeer op prijs gesteld en ik houd me voorlopig schuil in het juryhokje dat als beschutting tegen de elementen dient. En die elementen als regen en wind kunnen er wat van vanmiddag! De laatste rubriek is weer tegen 20.00 afgelopen en hierna zijn we klaar om weer naar het hotel te gaan. Eten en naar bed. Morgen is het weer vroeg dag. Ik ben wel een pietsje moe in mijn achterhand van al dat lopen en staan!

Zondag 9 oktober
We kunnen uitslapen vandaag want we hoeven pas om 6.45 uur op het wedstrijdterrein te zijn. Losrijden mag vandaag vanaf 7.00 uur en de eerste wedstrijd, de kür op muziek voor Grade 3, start om 8.30 uur. Het is ook zeker een taak van de stewards om die sfeer te stimuleren door goed te communiceren met de deelnemers en de eindverantwoordelijken zoals het hoofd van de Jury en technische afgevaardigden van de FEI. Soms moet je aan een combinatie uitleggen dat iets niet kan of mag met een goede motivatie waarom. Maar als je dat met takt en op een vriendelijke manier doet heeft eenieder daar begrip voor. Veel van de buitenlanders kwamen ons bedanken voor de steun en support die ze hadden gehad en dat is leuk om te horen. Je moet weliswaar de regels hanteren, maar het is het leukste als dat in een goede sfeer kan. Wat opvalt in de afgelopen dagen is dat er een fijne sfeer hangt op deze wedstrijd en dat iedereen elkaar helpt en support. Vooral als de Nederlanders rijden staat de korte kant van de manege vol met supporters. Julia Whatley heeft gedurende de laatste proef op zondag het toezicht buiten van ons overgenomen zodat wij de finale kür op muziek van Grade 4 binnen konden zien. Alweer met veel succes voor Nederland. Doordat niet iedereen meer mocht starten in deze finales waren wij om circa 15.30 uur klaar. Theo de Vries had mij gevraagd of ik de FEI dames Chris Portefield en Julia Whatley naar de luchthaven in Eindhoven kon brengen. Dat deed ik met alle plezier, want Eindhoven is toch in de richting van mijn huis. Al met al een hele leuke ervaring met veel contacten met mensen van verschillende nationaliteiten. Dit wil ik best nog wel eens overdoen.

[Bron: http://www.knhs.nl/news.asp?ID=22876]

Eerst even warm slaan samen met Danny. Ik moest natuurlijk ook even met mijn nieuwe racket de YONEX NANORAY 700RP slaan….! Even aan elkaar wennen. Fantastisch wat een goed gevoel. Het gevoel erbij is, dat ik de shuttle beter kan “sturen”. Kijken hoe dast in de wedstrijd uitpakt.

De eerste partij moest ik tegen Ronald Stapelbroek. De eerst geplaatste op de ranglijst B pool. Dat is die knaap met die vreselijke service. Voor mij dan, hé! Danny mocht scheidsrechteren. Er was ook geen andere scheidsrechter en ik was blij dat Danny het wilde doen.

Ronald Stapelbroek (1) – Theo Eerkens          21-12 21-13

Ook deze keer was zijn service weer formidabel. Wacht maar, mannetje, als ik later groot ben pak ik je…….! Maar dat duurt nog even. Ik groei wel………geduld!

De volgende partij is tegen mijn vriend Erik Jan Koekoek. Ook hij heeft zo’n ontzettend vervelende serviceopslag. Óf helemaal achterin óf helemaal voorin.

Erik-Jan Koekoek (2) - Theo Eerkens              21-18 21-12

Mijn laatste partij was tegen Mano Deckers. Dit werd een 3 setter. Verdorie nog an toe! De basis is er. Mijn beperking is tevens ook mijn tegenstander. Ook hier nam Danny de honneurs waar als scheidsrechter.

Niet om te zeuren, maar toch: Eén hand, Eén arm, Eén been. Voortbewegen, slaan, jeuk aan de neus, etc.… ………! Snappie?

Meno Deckers – Theo Eerkens                         17-21 21-18 21-19

Ik kom steeds dichterbij.

Ik zal ’n keer winnen!

Mijn nieuwe YONEX Nanoray 700RP racket heeft hier bij zeker geholpen en gaat mij zeker verder helpen! Afscheid genomen van Margriet, Albert en Albert. Ik heb ze weer bedankt voor de fijne dag. Certificaat en herinneringsmedaille in ontvangst mogen nemen. Huiswaarts met een tevreden gevoel.

[Bron: http://www.eerkens.net/page7.php?post=4]